Heb niet alleen een tibbie maar meerdere rassen. Zo ook een Boston Terrier waar ik helaas op 12 jarige leeftijd afscheid heb moeten nemen . Hij was zo'n geweldig hondje. Speels tot op het laatste moment. De laatste maanden lag hij veel te slapen, dacht ok dat is zijn leeftijd, het ouwe bokje zei ik altijd tegen hem. De laatste 3 weken zag ik verandering, hij liep wat stijver, was niet meer zo vlug. Ik dacht... leeftijd. Vorige week viel hij 4 keer onderste boven. Een dag later niet meer was wel verzwakt en ademde ontzettend zwaar. Ik kreeg toen een immens verdrietig gevoel. Ik voelde dat het voorbij was. Heb het hele weekend met hem geknuffeld hij slikte me veel op mijn gezicht, met zijn koude tong en ik heb gezegd tegen de rest van het gezin, het is voorbij neem afscheid van onze kleine vriend. Mijn dochter zei nog, hij heeft geen pijn, laat hem nog wat langer lopen, ze wilde er niet aan. Ik zei ik zie dat het niet ok is. Tommie keek me al de hele week aan met zijn ogen vol staar, ook was hij inmiddels doof. Het was alsof hij zei, help me voel me niet goed. Maandagavond de stap genomen, had bewust gewacht tot mijn dochter uit school was, die wou mee. Tommie keek 1 keer omhoog in de auto maar liet al gauw weer zijn hoofd hangen. Hij was te moe en te slap. Bij de dierenarts gekomen lag hij nog zo'n tien minuten op de schoot van mijn dochter, hoofd op haar benen weinig merkend van de omgeving om hem heen. Ik zei tegen mijn dochter, als we het kunnen verhelpen met medicijnen gaan we het zeker doen. Maar inwendig wist ik het. Binnengekomen zei de dierenarts wil het niet meer? Ik zei nee, hij is op. De dierenarts zei we hoeven hier niet over discussieren he? Ik schudde mijn hoofd nee, ondanks dat mijn lichaam schreeuwde: niet doen niet doen.... De dierenarts luisterde nog even naar zijn hartje en zei: er is van alles mis, het hart klopt niet meer, die zwabbert nog enigszins. Ik schrok maar het was ook een bevestiging. Mijn dochter is toen naar buiten gelopen, kon het niet aanzien..... Ik heb Tommie geknuffeld, gezoend, vastgehouden en gehuild. Met zijn grijze oude hoofdje in mijn armen is hij langzaam weggezakt. Weg van zijn zieke lichaam naar de Regenboogbrug waar hij weer zo speels kan zijn als dat hij altijd is geweest. Tommie we missen je zo, een lege plek in onze kamer maar met de wetenschap dat het niet anders kon, je tijd was gekomen. We zullen je nooit vergeten, in onze hart blijf je voor altijd.

Geb: 14 maart 1998      + 12 april 2010